Ιστορία

Αρχαίοι Χρόνοι

Η Κέρκυρα κατοικείται από της Παλαιολιθική Εποχή, όταν ακόμα ήταν η συνέχεια της Πίνδου και ήταν ενωμένη με την Ήπειρο. Στοιχεία δείχνουν να υπάρχει ζωή στο νησί και κατά τη Νεολιθική Εποχή, αλλά και την Εποχή του Χαλκού. Το 750 π.Χ οι Ερέτριοι αποικούν το νησί λόγω της σημαντικής γεωγραφικής θέσης που βρίσκεται κοντά στην Αδριατική και την Ιταλία. Το 734 π.Χ όμως νέοι άποικοι καταλαμβάνουν το νησί, είναι οι Κορίνθιοι, οι οποίοι ονομάζουν το νησί Κέρκυρα. Η νέα αποικία ονομάζεται Χερσούπολη και έχει ίδιο πολίτευμα και έθιμα με την Κόρινθο. Κατά την κορινθιακή αποικία το νησί αναπτύσσεται εμπορικά και ναυτικά, αποκτά ισχυρό στόλο και δική της αποικία, την Επίδαμνο (Δυρράχιο). Το 664 π.Χ σύμφωνα με το Θουκυδίδη η Κόρινθος με την Κέρκυρα ναυμαχούν. Από τη ναυμαχία αυτή βγαίνει νικητής η Κέρκυρα.

Έργα που γίνονται κατά την κορινθιακή κυριαρχία είναι ο τάφος-μνημείο του Μενεκράτη, ο ναός Καρδακίου και οι ναοί της Άρτεμης και της Ήρας.

Το 585 π.Χ η Κέρκυρα αποκτά την ανεξαρτησία της λόγω του θανάτου του Περιάνδρου, τυράννου της Κορίνθου. Εξακολουθεί να είναι ναυτική δύναμη και ο στόλος της φτάνει τις 60 τριήρεις, με τις οποίες αντιμετωπίζει τους Πέρσες. Εκείνη την εποχή αποκτά το πρώτο της νόμισμα.

Κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο, η  Κέρκυρα εμπλέκεται σε αυτόν επειδή η αποικία της η Επίδαμνος προσχωρεί στην Κόρινθο. Η Κέρκυρα σιγά σιγά αποδυναμώνεται κατά τις πολεμικές συγκρούσεις και στο τέλος παρακμάζει. Το 229 π.Χ ζητά τη βοήθεια των Ρωμαίων και υποτάσσεται σε αυτούς για να προστατευθεί. Υπό τη ρωμαϊκή κυριαρχία μένει για πέντε αιώνες. Οι Ρωμαίοι χρησιμοποιούν το νησί ως ναυτική βάση και ορμητήριο για τις εκστρατείες της προς την Ελλάδα και Ανατολή. Το 31 π.Χ οι αντίπαλοι των Ρωμαίων καταστρέφουν την πόλη ως αντίποινα. Αργότερα η Κέρκυρα αποκτά προνόμια από τους Ρωμαίους ως ανταμοιβή των όσων τους προσφέρει. Έχει σχετική αυτονομία, δικούς της νόμους και νόμισμα. Ρωμαίοι ευγενείς αγοράζουν κτήματα και κτίζουν επαύλεις στο νησί. Κάποιοι από αυτούς ήταν ο ρήτορας Κικέρων, αλλά και οι αυτοκράτορες Νέρων, Αντώνιος Πίος κ.α.

Οι Ρωμαίοι φροντίζουν για την υδροδότηση της πόλης και μεταφέρουν το νερό με υδραγωγείο. Σημαντικό γεγονός ήταν ο εκχριστιανισμός των κατοίκων από τους Ιάσωνα και Σωσίπατρο, μαθητές του Αποστόλου Παύλου, το δεύτερο μισό του 1ο αιώνα μ.Χ. Τους δύο αιώνες που ακολουθούν ο Χριστιανισμός επικρατεί στο νησί και η εκκλησία ακμάζει. Μάλιστα η συμμετοχή της Κέρκυρας στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο Νίκαιας της Βιθυνίας το 325 μ.Χ γίνεται από τον επίσκοπο Απολλόδωρο.

 

Μέσοι Χρόνοι

Το 395 μ.Χ η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία διασπάται σε δύο μέρη, το ανατολικό και το δυτικό. Η Κέρκυρα περιλαμβάνεται στο ανατολικό Ρωμαϊκό κράτος, δηλ τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία έως και το 1204, στη Δ΄ Σταυροφορία. Στις αρχές του Μεσαίωνα κτίζονται οι πρώτες χριστιανικές εκκλησίες. Όμως, το 455 μ.Χ ξεκινούν οι επιδρομές των Βανδάλων, των Ούνων, των Γότθων και των Αράβων, οι οποίοι λεηλατούν το νησί. Αυτό διαρκεί έως τον 11ο αιώνα. Οι αντιδράσεις της πρωτεύουσας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, Κωνσταντινούπολης, δεν ήταν πάντα άμεσες. Καταλυτικής σημασίας ήταν η κατάληψη από τους Γότθους το 551 μ.Χ, κατά την οποία η Χερσούπολη καταστρέφεται και οι κάτοικοι την εγκαταλείπουν και κτίζουν μια άλλη πόλη πιο οχυρωμένη ανάμεσα στους βράχους και την ονομάζουν Κορυφώ ή Κορφοί.

Όταν η Βυζαντινή Αυτοκρατορία χωρίζεται σε «θέματα» η Κέρκυρα περιλαμβάνεται στο «θέμα» της Νικοπόλεως και μετά τον 8ο αιώνα στο «θέμα» της Κεφαλονιάς. Οι επιδρομές όμως των Σλάβων ήταν καταστροφικές. Το νησί δέχεται επιθέσεις και οι κάτοικοι προσπαθούν να τις αντιμετωπίσουν. Μόνο κατά τη διάρκεια της βασιλείας της Μακεδονικής Δυναστείας στο Βυζάντιο, η Κέρκυρα αποκτά κάποια ασφάλεια. Η Παλαιόπολη οχυρώνεται και χτίζεται ο ναός των Αγίων Ιάσωνος και Σωσιπάτρου.

Ο δυτικός επεκτατισμός αλλάζει τα πλάνα. Μέσα σε έναν αιώνα οι Νορμανδοί κατακτούν το νησί τέσσερις φορές. Μάλιστα το 1147 ο Αυτοκράτορας του Βυζαντίου χρειάζεται δύο χρόνια για να μπορέσει να ανακαταλάβει το νησί. Όταν έφυγαν οι Νορμανδοί το νησί αποκτά προνόμια που ισχύουν τόσο για την εκκλησία όσο και για τους κατοίκους, αλλά η Δύση δεν σταματά τις προσπάθειες επέκτασής της.

 

Πρώτη Ενετοκρατία

Με τη Δ΄ Σταυροφορία καταλύεται το Βυζαντινό Κράτος και με τη συνθήκη που υπογράφεται το 1204 η Κέρκυρα δίνεται στους Βενετούς. Οι Βενετοί κυριαρχούν στο νησί από το 1204-1214 και μοιράζουν τη γη σε δέκα φέουδα τα οποία δίνονται σε δέκα ευγενείς Βενετούς.

Το 1214 την Κέρκυρα κατακτά ο Δεσπότης της Ηπείρου Μιχαήλ Α΄ Κομνηνός, ο οποίος ήταν και εκείνος χριστιανός. Κατά την κυριαρχία του δίνονται επιπλέον προνόμια και ενισχύεται η άμυνα του νησιού. Κτίζονται δύο κάστρα το Γάρδικο και το Αγγελόκαστρο για να ενισχυθούν οι οχυρώσεις της πόλης. Το 1258 λήγει αυτή η κυριαρχία και το νησί δίνεται ως προίκα στον βασιλιά των δύο Σικελιών. Για τα επόμενα 120 χρόνια η Κέρκυρα είναι υπό την κυριαρχία των Ανδηγανών.

Οι Ανδηγανοί είναι κατά του χριστιανισμού, γεγονός που είχε αρνητικές συνέπειες στην εκκλησία. Καταργούν το αξίωμα του μητροπολίτη και στη θέση του ορίζουν έναν ιεράρχη τον Μεγάλο Πρωτόποντα, ο οποίος δεν έχει τη δύναμη να χειροτονεί ιερείς. Αρχιεπίσκοπος ορίζεται Λατίνος κληρικός και η εκκλησία χάνει τα οφέλη που είχε από τα κτήματά της, τα οποία περιέρχονται στη Λατινική εκκλησία. Η Μητρόπολη των αποστόλων Παύλου και Πέτρου μετατρέπεται σε μητρόπολη των Λατίνων και οι  περισσότερες εκκλησίες γίνονται καθολικές.

Για την προστασία τους οι κάτοικοι κτίζουν τις κατοικίες τους γύρω από τις κορυφές του κάστρου. Όσοι δεν τα καταφέρνουν κτίζουν έξω από τα τείχη. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία του μπόργκο ή ξώπολι, που με την πάροδο των χρόνων αποκτά όλο και περισσότερους κατοίκους και στο τέλος παίρνει τη θέση της μεσαιωνικής πόλης. Από την εποχή των Ανδηγανών αποκτά ένα χαρακτήρα αριστοκρατικό και στη συνέχεια γίνεται το στήριγμα της Βενετίας.

 

Δεύτερη Ενετοκρατία

Στα μέσα του 14ου αιώνα η αυτοκρατορία των Ανδηγανών έχει υποστεί κρίση και παύουν να δείχνουν ενδιαφέρον για την κατάκτηση του Βυζαντίου. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία καταρρέει.

Το 1438 στη σύνοδο της Φλωρεντίας αποφασίζεται η ένωση των εκκλησιών. Οι Κερκυραίοι στρέφονται προς τη Βενετία. Στα τέλη του αιώνα δημιουργείται στις τάξεις των ευγενών μια τάση φιλική προς τη Βενετία, η οποία οδηγεί το 1386 στην οικειοθελή υποταγή της Κέρκυρας στη Βενετία με αντάλλαγμα την προστασία του νησιού. Όντως οι Βενετικές δυνάμεις εγκαθίστανται στο νησί. Η νέα Ενετική κατοχή διαρκεί έντεκα χρόνια και έντεκα μέρες.

Κατά τη διάρκεια αυτής της κυριαρχίας, η οποία ήταν και η μεγαλύτερη υπήρξαν πολλές αλλαγές σε όλους τους τομείς:

Διοίκηση : η ανώτατη διοίκηση ανήκε στη Βενετία, αλλά οι θεσμοί του νησιού εξακολουθούσαν να ισχύουν. Μέχρι το 1420 ο Βάιλος ήταν ο διοικητής του νησιού και αργότερα προστίθενται δυο πάρεδροι για θέματα πολιτικά και ποινικά, καθώς και ένας προπονητής, διοικητής της φρουράς, αλλά και δικαστής για θέματα δημοσίου ταμείου και Τιμαρίων. Τα φρούρια φυλάσσονται από έναν αρχηγό και έναν φρούραρχο και δύο Ενετούς. Στις αρχές του 16ου αιώνα προστίθενται ο Γενικός προνοητής θαλάσσης και Ανατολής. Όλοι όσοι είχαν θέσεις στη διοίκηση προέρχονταν από οικογένειες ευγενών εκλέγονταν για ένα με δύο χρόνια και είχαν επιλεγεί από το Συμβούλιο της Βενετίας. Ο λόγος που η θητεία τους ήταν μικρή ήταν για να μην υπάρξει κίνδυνος να βλάπτουν τα συμφέροντα της Βενετίας.

Επίσης, υπήρχε η γενική συνέλευση, η οποία απαρτιζόταν από Έλληνες και Ιταλούς. Αργότερα εξελίχθηκε σε τάξη ευγενών και για να γίνει κάποιος μέλος εξετάζονταν τα προσόντα του. Το 1572 οι οικογένειες που ανήκαν στην τάξη αυτή ανέρχονταν σε 112. Η τάξη αυτή ονομάστηκε «Χρυσή Βίβλος». Ακόμα, έχουμε τη δημιουργία του Συμβουλίου της Πόλης του οποίου τα μέλη ήταν 70 άτομα και αργότερα 150. Τα καθήκοντα τους είχαν να κάνουν με διορισμός κρατικών λειτουργιών π.χ δικαστικών, πρεσβευτών κ.α.

Οικονομία : η ασφάλεια και η ηρεμία που απέκτησε η Κέρκυρα κατά την Κατοχή των Βενετών, βοήθησε στην ανάπτυξη του πλούτου του νησιού, αλλά και των κατοίκων του, οι οποίοι είχαν την ευκαιρία να εργασθούν. Παρατηρείται ανάπτυξη στην αλιεία και τη βιοτεχνία, αλλά και τη γεωργία. Κτίστηκε νέο λιμάνι στο Μανδράκι, νέες εγκαταστάσεις, προστατεύθηκε το εμπόριο, δημιουργήθηκε ενεχυροδανειστήριο και διορθώθηκαν οι οχυρώσεις στην πόλη.

Λόγω της καταστροφής των αμπελώνων κατά την τουρκική πολιορκία του 1537, ενισχύεται η καλλιέργεια ελαιόδεντρων. Επιπλέον έσοδο ήταν η ενοικίαση δημόσιων κτιρίων, το εμπόριο, αλλά και η  παραγωγή αλατιού στις δύο αλυκές του νησιού (Ποταμού και Λευκίμμης). Έχουμε την ανάπτυξη της μεσαίας τάξης οικονομικά, αλλά και τη δημιουργία συντεχνιών, οι οποίες είχαν δικό τους άγιο και εκκλησία και έκαναν πολλές δωρεές.

Εκπαίδευση : μέχρι και τη Βενετική κυριαρχία δεν υπήρχε η δημόσια εκπαίδευση, τόσο στο νησί όσο και στον υπόλοιπο κόσμο. Κάποια καθολικά μοναστήρια διέθεταν βιβλιοθήκη, σχολείο και τυπογραφείο. Εκεί δίδασκαν καθολικοί ιερείς τη λατινική γλώσσα σε ευγενείς Ιταλούς και Έλληνες, ενώ στις υπόλοιπες κοινωνικές τάξεις δεν υπήρχε καμία σχεδόν εκπαίδευση.

Κατά τα μέσα του 16ου αιώνα δάσκαλοι διορίζονταν για να διδάξουν λατινικά και Ελληνικά τους κερκυραίους. Με την οικονομική ανάπτυξη ιδρύονται εκπαιδευτικές εστίες και Ακαδημίες και έχουμε την ανάδειξη σημαντικών ανθρώπων του Διαφωτισμού, όπως ο Βούλγαρης και ο Θεοτόκης.

Επίσης, επετράπη η δημιουργία φροντιστηρίων όπου φοιτούσαν κερκυραίοι και κύπριοι που δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να σπουδάσουν αλλού. Οι σπουδαστές των φροντιστηρίων αυτών μπορούσαν στη συνέχεια να φοιτήσουν σε πανεπιστήμια ιταλικών πόλεων. Αυτός ο τρόπος εκπαίδευσης βοήθησε στην ανάπτυξη του πολιτισμού των Επτανήσων.

Εκκλησία : ο ανώτατος κληρικός ήταν ο Λατίνος αρχιεπίσκοπος, ο οποίος επέβαλε στην Κέρκυρα τον καθολικισμό, ώστε να μην μετατραπούν οι ενετοί σε ορθόδοξους. Τις πρώτες δεκαετίες της Βενετικής Κατοχής οι Βενετοί δε φέρουν αντιρρήσεις στην προσπάθεια αυτή του αρχιεπισκόπου. Αργότερα όμως, όταν συγκρούονται τα συμφέροντά τους με αυτά του Πάπα, αλλάζουν στάση και ακολουθούν τη στάση «Είμαστε πρώτα Βενετοί και μετά Χριστιανοί».

Το 1521 καταφέρουν να πείσουν το φιλέλληνα Πάπα Λέοντα τον Ι΄ να εκδώσει Βούλα στην Ανατολική Εκκλησία και επιτρέπουν στους Ορθόδοξους να διατηρήσουν τη θρησκεία τους. Παρόλα αυτά ο λατινικός κλήρος εξακολουθεί να προσπαθεί να εξαλείψει την ορθόδοξη εκκλησία. Μοναδική εξαίρεση ο επίσκοπος Angelo Maria Querini, ο οποίος ήταν φιλέλληνας.

Την ορθόδοξη εκκλησία αντιπροσώπευε ένας απλός ιερέας με την ονομασία Πρωτόπαπας, ο οποίος είχε πενταετή θητεία. Μετά το 1555 εκλεγόταν από το Συμβούλιο της πόλης και από τον κλήρο. Κατά τις θρησκευτικές εκδηλώσεις ο Πρωτόπαπας συνοδευόταν από το Ιερό Τάγμα των Ιερέων, το οποίο αποτελούνταν από είκοσι μέλη και έμοιαζε με το τάγμα των ιπποτών του μεσαίωνα. Ο Πρωτόπαπας ήταν υπεύθυνος για τους ιερείς και μοναχούς της πόλης και της υπαίθρου για γάμους, διαζύγια, καθώς και για τους ναούς, αναφερόταν στο Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης και ήταν υποχρεωμένος να υπακούει το Δόγη.

Ο καθολικός κλήρος είχε ανώτερο μορφωτικό επίπεδο αλλά δεν καταφέρνει να προσηλυτίσει τους ορθόδοξους. Στην προσπάθειά τους αυτή διοργανώνει ανάμεικτες θρησκευτικές τελετές και πολιτικές εκδηλώσεις.

Οχυρώσεις : οι οχυρώσεις δεν ήταν τόσο ισχυρές και ενισχυμένες, παρόλο που την εποχή αυτή (15ος αιώνας) υπάρχει ανάπτυξη του πυροβολικού. Εγκαταλείπεται το Αγγελόκαστρο και το Φρούριο της Κασσιώπης και ενισχύεται η οχύρωση στην μεσαιωνική πόλη.

Το 1402 κτίζεται το νέο λιμάνι στο Ανδράκι, ανοίγεται θαλάσσια τάφρος, ενισχύονται τα τείχη και η περιοχή γύρω από τις δύο κορυφές της πόλης. Γίνεται εφοδιασμός πυρομαχικών και γκρεμίζονται οι δύο πύργοι που υπήρχαν στις κορυφές.

Το 1537 ξεκινούν οι τουρκικές επιδρομές στο νησί με αποτέλεσμα την καταστροφή των καλλιεργειών και τη μείωση του πληθυσμού. Πολλοί κερκυραίοι πωλούνται σε σκλαβοπάζαρα. Τα αμυντικά έργα ναι μεν ανταποδίδουν αλλά όχι στο βαθμό που προσδοκούσαν οι κάτοικοι από τη Βενετία.

Το 1571 κατά τη δεύτερη τουρκική επιδρομή, ασφαλείς είναι όσοι ζουν εντός των τειχών του Παλαιού Φρουρίου. Οι κάτοικοι του μπόργκο βλέπουν τα σπίτια τους να καίγονται, τις εκκλησίες και τα δημόσια κτίρια να λεηλατούνται, αλλά και τους συμπολίτες τους να σφάζονται. Για να ενισχυθεί η άμυνα του νησιού κτίζεται το Νέο Φρούριο στο λόφο του Αγίου Μάρκου. Το Νέο Φρούριο έχει τέσσερις πύλες για να εξυπηρετούνται οι κάτοικοι της πόλης και κτίζονται νέα κτίρια σύμφωνα με τα πρότυπα των ιταλικών πόλεων.

Το 17ο αιώνα ολοκληρώνεται η οχύρωση του Νέου Φρουρίου και εξωτερικά προστίθεται ένα ακόμα τείχος. Όμως, γίνεται νέα τουρκική επίθεση η οποία αποκρούεται. Η ενίσχυση των οχυρών συνεχίζεται με το να οχυρώσουν τους γύρω λόφους Αβράμη και Άγιο Σωτήρα, το Προάστιο Σαν Ρόκο, αλλά και το λιμάνι. Χάρτες τυπώνονται με τα οχυρά. Αυτοί οι χάρτες εκτός από τοπογραφικοί ήταν στρατιωτικοί και ναυτικοί. Στόχος η πληροφόρηση αλλά και η προστασία από τους μελλοντικούς εισβολείς. Σήμερα οι χάρτες αυτοί εκτίθενται ως έργα τέχνης.

 

Α΄ Γαλλική Κατοχή

Στα τέλη του 18ου αιώνα η Βενετική Δημοκρατία διαλύεται από τον Ναπολέοντα και τα Επτάνησα καθώς και όλες οι περιοχές της Ηπείρου που ανήκαν στους Ενετούς περνούν στα χέρια της Γαλλίας. Οι κερκυραίοι δέχονται με ενθουσιασμό τους νέους κατακτητές.

Το 1795 σύμφωνα με τις ιδέες της Γαλλικής Επανάστασης, διαλύεται η τάξη της αριστοκρατίας, σχηματίζεται δημοτικό συμβούλιο με πρόεδρο τον Σπυρίδωνα Θεοτόκη και εφαρμόζεται το Σύνταγμα της Γαλλίας. Στο νησί αναρτούν τη γαλλική σημαία. Όμως αυτός ο ενθουσιασμός δεν θα κρατήσει πολύ. Οι νέοι κατακτητές αρχίζουν να επιβάλλουν φόρους σε μορφή δανείου, λεηλατούν και καταστρέφουν εκκλησίες και θρησκευτικά σύμβολα. Αλλά και οι ελπίδες που είχαν οι κάτοικοι για την απελευθέρωση της Ελλάδας από τους Τούρκους καταρρίπτονται. Όλα αυτά δημιουργούν ένα αρνητικό κλίμα προς τους Γάλλους.

Βέβαια αυτή η περίοδος είχε και τα θετικά της, όπως την ίδρυση δημόσιας βιβλιοθήκης, τη δημιουργία τυπογραφείου, τη δημόσια εκπαίδευση, τη βελτίωση των υπηρεσιών των δικαστηρίων και της αστυνομίας, τη βελτίωση των συνθηκών δημόσιας υγείας και την ελεύθερη χρήση της ελληνικής γλώσσας ακόμα και στα δημόσια έγγραφα.

 

Ρωσοτούρκοι

Η Κέρκυρα την περίοδο 1799-1807 καταλαμβάνεται από τη Ρωσοτουρκική συμμαχία, η οποία δημιουργήθηκε για να εναντιωθεί στο Ναπολέοντα. Έτσι την άνοιξη του 1799 ύστερα από τετράμηνη πολιορκία, το νησί καταλαμβάνεται και τη διακυβέρνηση αναλαμβάνουν ευγενείς και αστοί. Το 1800 δημιουργείται η Επτάνησος Πολιτεία, η οποία είναι υποτελείς στο Σουλτάνο. Συντάσσεται Σύνταγμα με την ονομασία «Βυζάντιο» και αναγνωρίζεται από το οθωμανικό κράτος.

Όμως η εξουσία που αποκτά και πάλι η αριστοκρατική τάξη οδηγεί σε αναταραχές. Η Γερουσία στην προσπάθειά της να τις αντιμετωπίσει δίνει στον Σπ. Θεοτόκη εξουσία δικτάτορα, αλλά δεν είχε τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Το μόνο θετικό αυτής της περιόδου είναι η ανασύσταση της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Η Ρωσία όμως επεμβαίνει σε θέματα εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής της Κέρκυρας με αποτέλεσμα να χάσει την αυτονομία της. Η επέμβαση αυτή οδήγησε στην παραχώρηση των Επτανήσων και πάλι στον Ναπολέοντα το 1807 με τη συνθήκη του Τιλσίτ.

 

Β΄ Γαλλική Κατοχή

Το φθινόπωρο του 1807 η Κέρκυρα εντάσσεται και πάλι στην Γαλλική Αυτοκρατορία και διαλύεται η Επτάνησος Πολιτεία. Λόγω της θέσης της Κέρκυρας, η οποία βρίσκεται κοντά στην Αδριατική και τη Μάλτα, οι Γάλλοι εκσυγχρονίζουν τα οχυρά της. Για το λόγο αυτό κτίζονται νέα οχυρά και πυροβολεία σε περιμετρικό σχηματισμό, έξι στον αριθμό. Επίσης, εκσυγχρόνισαν την αρχιτεκτονική της πόλης και τη ρυμοτομία της, μετατρέπουν τη Σπινιάδα σε πλατεία, τοποθετούν δένδρα, αλλά κτίζουν και το «Λιστόν» κτίριο με πολλές στοές. Εισάγουν την καλλιέργεια της πατάτας, εμβολιάζουν τον πληθυσμό και ιδρύουν την Σχολή Καλών Τεχνών. Το μεγαλύτερο επίτευγμα είναι η Ιόνιος Ακαδημία, το πρώτο πανεπιστήμιο της Νεότερης Ελλάδας.

Το 1814 η εξουσία του Ναπολέοντα δύει. Η Κέρκυρα παραδίδεται στους Άγγλους και το 1815 ο Ι. Καποδίστριας, τότε εκπρόσωπος της Ρωσίας στο Συνέδριο της Βιέννης, πετυχαίνει την αναγνώριση της ανεξαρτησίας των Επτανήσων κάτω από την Αγγλική Προστασία.

 

Η Ένωση της Κέρκυρας στην Ελλάδα

Την άνοιξη του 1864 τα Επτάνησα ενώνονται με την υπόλοιπη Ελλάδα. Στην ένωση αυτή έπαιξε ρόλο ο πρίγκιπας Γεώργιος Ά, ο οποίος ήταν φιλοβρετανός και κατείχε το θρόνο της Ελλάδας. Τα νησιά του Ιονίου πλέον συμβάδιζαν με την υπόλοιπη Ελλάδα.

Αν και η Κέρκυρα, σύμφωνα με τη συνθήκη, έπρεπε να παραμένει ουδέτερη σε οποιαδήποτε πολεμική διένεξη, παρατηρείται ότι η εμπλοκή της σε πολεμικές συγκρούσεις κατά τον 20ο αιώνα είναι εμφανής. Τα έτη 1897 και 1912-1913 κατά τη διάρκεια των απελευθερωτικών πολέμων, η Κέρκυρα λαμβάνει μέρος με το 10ο Σύνταγμα Πεζικού. Αλλά και κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, το 10ο Σύνταγμα αποτελεί μέρος της 3ης Μεραρχίας και συμμετέχει στις μάχες.

Άλλες μάχες που παίρνουν μέρος οι Κερκυραίοι είναι η μάχη του Σαρανταπόρου, η μάχη των Γιαννιτσών, του Κιλκίς όπου και καταφέρνουν να απελευθερώσουν την πόλη. Λαμβάνουν μέρος στο Β' Βαλκανικό Πόλεμο και στη μάχη της Δοϊράνης. Το 10ο Σύνταγμα καταλαμβάνει τη Στρωμνίτσα και του είχε απονεμηθεί το Αριστείο Ανδρείας και ο Πολεμικός Σταυρός.

Στη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, η Κέρκυρα είναι η έδρα των στρατευμάτων των συμμάχων. Εκεί καταφεύγουν όσοι στρατιώτες του Σέρβικου Στρατού καταφέρουν να σωθούν. Οι Κερκυραίοι παραχωρούν το Δημοτικό Θέατρο στη Σέρβικη Κυβέρνηση και Βουλή. Το 1923 έπειτα από βομβαρδισμούς, οι Ιταλοί κατακτούν το νησί ως αντίποινα για τους δολοφονημένους αντιπροσώπους τους στην Αλβανία.

 

Η Προσωρινή Κατάληψη της Κέρκυρας από τους Ιταλούς

Το 10ο Σύνταγμα Πεζικού κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου  Πολέμου μένει στην Κέρκυρα και μάχεται γι' αυτή. Δυστυχώς η άμυνά του δεν υπερισχύει και η Κέρκυρα βρίσκεται υπό την κατοχή των Ιταλών.

Το 1941 ιδρύεται το πρώτο Αντιστασιακό Μέτωπο από μαθητές του γυμνασίου και έρχονται αντιμέτωποι με τους Ιταλούς. Πολλοί είναι οι Κερκυραίοι που λαμβάνουν μέρος στους αγώνες του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ. Οι Γερμανοί βομβαρδίζουν το νησί το 1943, ισοπεδώνουν κατοικίες, εκκλησίες, τη συνοικία των Εβραίων, καθώς και δημόσια κτήρια όπως την Ιόνιο Βουλή, το Δημοτικό Θέατρο, τη Βιβλιοθήκη κ.α. Τον Οκτώβριο του 1944 οι Γερμανοί εγκαταλείπουν το νησί έχοντας στείλει πρώτα 2000 Εβραίους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Και κατά την περίοδο της Δικτατορίας πολλοί Κερκυραίοι συμμετέχουν ενεργά στον αγώνα κατά της Χούντας των Συνταγματαρχών. Μόνο μετά το 1950 επικρατεί μια ευημερία στο νησί, με αύξηση της παραγωγικότητας και της προσφοράς αγαθών.

Το 1952 ιδρύεται η Μεσόγειος Λέσχη, ενώ το 1960 ο τουρισμός αποτελεί το σημαντικότερο έσοδο του νησιού. Η οικονομική ανάπτυξη βοήθησε στην ανάπτυξη του βιοτικού επιπέδου των κατοίκων, στην ανάπτυξη των γραμμάτων και των τεχνών. Το 1984 λειτουργεί το Ιόνιο Πανεπιστήμιο.


Scroll to top